Novo relato curto: Envexas.

ENVEXAS

                O tío Lolo era un deses tipos. Xa se sabe, son doadamente recoñecibles. Un deses tipos que sempre anda cunha navalla, anacarada de cor azul e unha áncora prateada nas cachas, gardada no peto traseiro do pantalón de pano gordo, lista para usala cando se preste, xa sexa pelar unha mazá reineta ou facer de menos a alguén que o quixese molestar ou roubarlle algo. Un deses fulanos previsores e que agardan calquera sorpresa. Porque volve tarde do mar co caldeiro na man esquerda e os remos na dereita e os rapaces son moito de foder nos vellos. Porque cando regresaba de cobrar a pensión gañada a ferro e fariña, como dicía el,  calquera pailán se lle podía arrimar para quitarlle a carteira. Que nunca se sabe con estes drogadiños. Chamáballe así aos ionquis, como con cariño, como fan as vellas no pobo, como con pena.

                Pero pesa, pesa que da gusto, róeme o ombreiro,  non debín prestarme voluntario.

                Dábaselle ben todo o manual. Cando eramos pequenos ata nos cortaba o pelo ao meu irmán, a min e ao meu primo. Erguía o queixo, poñía as gafas douradas e pequenas para non trabucarse e comezaba, aos poucos, despois de afiar coa pedra os ángulos de metal. Sen presas. El non coñecía ese termo noutro sitio que non fose o mar. Quería as cousas ben feitas, nin un son que non fose o das tesoiras e os seus dentes triscando uns cos outros. O que recibía o corte, sentado no recibidor da escaleira da casa, á luz amarela que daba a porta co cristal afumado que daba á rúa, non movía nin un músculo, non por medo ao que dixera tío Lolo, senón polo incrible influxo que tiña sobre nós. Daba gusto velo moverse, xirar ao redor da cabeza coas mans erguidas, chaca chaca, os pelos cortados caendo aos poucos, agocharse para perfeccionar o corte, chaca chaca, todo nun baile sen coreografía pero cheo de elegancia, chaca chaca, ata que saía do seu momento de concentración e nos vía coa boca aberta, nos chiscaba un ollo e soltaba a frase de sempre: “vaivos entrar unha mosca”, e seguía danzando, chaca chaca. 

                Fai moito sol, moito suor, pouca xente, menos da que merece, nin idea de quen era.  Ás veces chegabamos á súa casa meu irmán Anxo e máis eu e estaba na esquina do alboio, atando, nese transo habitual. Movía as mans con mestría, unhas mans grosas e morenas, coas palmas brancas, as uñas brillantes. E sempre o queixo erguido, o pescozo estirado, o xesto de tranquilidade e dominio. Sabía que as súas ferramentas eran esas mans e que usándoas era a mellor maneira de agradecerlle á vida ter ese don. Porque el sabía que o posuía, gustáballe mostralo, gustáballe ser o que mellor preparaba as redes, o que mellor preparaba os engados para a pesca, o que mellor tiña a chalana pintada e os números do folio mellor perfilados. Era perfeccionista porque podía selo, porque esas mans eran un regalo divino.

                Non sei como pode pesar tanto se o baleiraron para aproveitar os órganos, despois do atropelo de fai uns días: matouno un coche no mesmo paso de peóns que levaba cruzando toda a vida. Voou trinta metros e morreu no mesmo intre no que o seu corpo robusto tocou o chan. A miña tía dicía que alguén podería aproveitar o corazón ou os pulmóns ou o páncreas. Vai ti a saber o que lle contaron ou as ideas que tiña na cabeza.

                Ninguén reclamou para si o mellor que tiña: esas mans. Oxalá se puidesen transplantar. Oxalá as puidese ter eu. Oxalá fosen miñas.

 

Advertisements

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Foto da esperanza

Imos quentando dedos

Deixar un comentario

Xullo 10, 2012 · 9:22 am

Criticade

Sobre Sangue no ollo, sobre as curtas, sobre os relatos.

Interactuade. Quero saber que estades ahí. Que podemos falar.

Deixar un comentario

Arquivado en Críticas Cons- e Des- trutivas

Apuntamentos previos

apuntamento para Sangue no ollo, a presa, pero con gañas…

 

Din os psiquiatras q os sonos repetitivos, non suxeitos a parámetros ciclotimicos, son cómo as novelas de suspense, é  dicir, unha vez desentrañado o significado ou coñecido o final, deixan d tér interese ou de repetirse. Moitas veces soñou, mais ben sufriu Lito o mesmo sono: atopabase amarrado do pau maior dunha inmensa goleta no medio dun temporal terrible en altamar, e era zarandeado dun lado a outro a unha velocidade espantosa, incapaz de facer nada e suxeito a unha forza inmensa e incontrolable. Case sempre    se erguia cunha penosa sensación de impotencia e no medio dun grito afogado. O loquero explicoulle miles de teorías, pero o significado atopouno el anos mais tarde, na súa vida, sen necesidade de pastillas calmantes, freuds ou sesions interminables de psicoanalise, cando, despois de longo tempo sen ser presa do temporal volveu a sufrilo unha mala noite.

Para el, o silencio era unha filosofía d vida, para ela, un refuxio do q facer uso para defenderse d sí mesma. Impetuosa ata o extremo da dor, explosiva ata límites sobrehumans, o seu carácter viase completado, ou atemperado polo del, implosivo e apagado. Crían q se completaban, q eran un puzzle rematado cando se xuntaban, e nesa ilusión viviron mentres os efectos das medicacions duraron, porque o tempo, lonxe d pulir as malas montañas dos defectos, as fai todavía mais altas. E eses efectos duraron uns anos bos, tranquilos, coma nunca viviran e nos q lles deu para tér dous fillos.

Deixar un comentario

Arquivado en Vellos textos

CEGO

CEGO

Eu odiaba a aquel fulano, a merda do Cosme, Deus que o fixo, como odiaba a aquel fulano. Retábame, facíame apostas, sempre competindo, sempre buscándome as cóxegas, un día hasme topar. Eu sempre sentía que a miña posición era a boa, eu son o bo, dicíame, non me meto con ninguén, qué carallo quere conseguir con todo isto? Eu son compañeiro, estudo, fago caso dos pais, dos mestres, merda, fago caso de todos, pero el non. O cabrón do Cosme pasaba o día fodendo nos profesores, pegándolle aos pequenos, zoscando na irmá, rompendo pernas nos partidos e erguendo os brazos como se fose inocente. Merda de tipo. E o que máis me amolaba era pensar que el era eu pero en negativo, a miña parte mala. Se eu non fose como son, sería como a merda do Cosme. Rompíame a testa ese razoamento. E por si fose pouco, tiña tolas ás rapazas, co seu sorriso atractivo e burlesco, o pelo louro despeiteado, os seus andares de bailarín. Parvas, non vedes que se ri de vos? Mesmo a tola da miña irmá se ría cando pasaba ao seu lado, e metía o pelo tras a orella con unha coquetería que me puña colorado. Cris, cada día tes menos sentido, báixeche e ao carallo. E tiña a sorte de que os seus pais estivesen separados, un choio, cando o pai aparecía de cando en cando traíalle os tenis J´hayber que tanto me gustaban e que eran tan caros. E eu con aqueles do Alcampo de imitación, arrastrando os pés para gastalos e ver si caían outros polo Nadal.

Aquela tarde o partido da rúa fora dos bos, deses de suor e empates, os coches case non molestaban do pouco que pasaban. A merda do Cosme e o seu colega Budú no outro equipo e eu con Martín, hostia, saca as gafas que te apartas cada vez que pasa preto o balón. O resto dos rapaces correndo como cans, cheos de po e cos pantalóns furados. Veña, desta a cravo, marco o derradeiro e acabamos, estou farto, case non se mira. Bota diante miña, son un fenómeno coas voleas. Pero sentín un golpe na perna, non puiden tirar. Daquela facíame promesas para pediren cousas, case sempre para aprobar un exame ou para que miña nai deixase de tusir. Desta vez xurei nun intre que se era a merda do Cosme o da patada, iría á misa de once cinco domingos seguidos. Como o desexaba, Deus, dáme unha escusa para zoscarlle. Din a volta e alí estaba, cos brazos en alto e co sorriso burlón. Vai tocar ir á misa, vaia si vai tocar. Erguinme e empuxeino cos brazos, el devolveume o empurrón e caín de cu enriba de Budú, que agochado detrás de min fixérame a trampa. A merda do Cosme botóuseme enriba, zoscoume canto quixo no medio do círculo de rapaces. Ata que tiveron que disolverse grazas a un coche que quería pasar. Esta é a miña, pensei, mentres o agarraba polo peito e o levantaba ata a beirarrúa. Alí tireino ao chan, collinlle a cabeleira e comecei a bater a súa cabeza contra o bordo da entrada dun edificio. Machuquei e machuquei. Facía tempo que non sentía iso, moito tempo, e asustábame, porque non era dono de min mesmo. Estaba cegado, e non me gustaba, sobre todo a sensación que tiña despois do transo como si o pasado fose un sono e eu un actor. Espertei cando vin o sangue na man. Arreeino e marchei correndo para casa. Meu pai deume un par de hostias e fun para cama quente, como dicía el, por pegarme, por facer dano, por parvo, por listo. Durmín mal e tarde.

O día seguinte era sábado e a merda do Cosme cruzouse comigo na cola da panadería da Senra. Íalle pedir perdón, pero a súa mirada fachendosa e o sorriso que tiña fixéronme esquecer a idea. Pediu dúas barras e cando deu a volta puiden ver o motivo dese bo humor, malia a malleira que lle dera o día anterior. Baixo a cazadora vaqueira levaba unha camiseta acabada de mercar do Madrid.

 

Deixar un comentario

Arquivado en Novos relatos

O lombo dourado

Con este relato comezou todo. A viaxe cara a autoconfianza, a morte de certas inseguridades, a crenza na propia capacidade. Que menos que bautizar o novo lugar de encontro co nome que o empurrou.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Hello world!

Welcome to WordPress.com! This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.

Happy blogging!

1 comentario

Arquivado en Uncategorized